YDS’de ne sorulur, nasıl çalışılır?

Beklenenin tersi olan sonuç: although + cümle, despite + isim ya da V-ing.

Sebep: because / since / as + cümle; because of / due to + isim. Sonuç sebepten gerçekten çıkmalı.

İki şeyi karşılaştırmak: whereas / while; iki cümle arasında zıtlık: however, nevertheless.

Çift parçalı kalıplar birlikte gelir: not only … but also, the more … the more, as … as.

İki cümleyi bağlayan zarf aralarındaki ilişkiyi söyler: ekleme, sonuç, zıtlık, örnek, yerine koyma.

Zaman bağlacı olay sırasını kurar; gelecek anlamında bile yan cümlede will olmaz.

so that = “… diye, amacıyla”; so … that / such … that = “o kadar … ki”.

Koşulun türü fiilin zamanını belirler: gerçek, bugüne aykırı, geçmişe aykırı.

unless = if not; provided that / as long as = “yeter ki”; whether or not = “her iki durumda da”.

Birden çok kelimelik edatlar isim ya da V-ing alır; şıkların hepsi dil bilgisi olarak uyar, doğru olanı anlam seçer.

Bazı fiil, isim ve sıfatlar hep aynı edatla gelir: depend on, access to, capable of. Bunlar kalıp olarak öğrenilir.

Bu edatlar anlamdan seçilir: süre mi son tarih mi, artış miktarı mı ulaşılan düzey mi, iki şey arası mı grup içi mi?

Zaman işareti fiili seçer: since → present perfect, by + gelecek → future perfect.

Edattan sonra V-ing; bazı fiillerden sonra to + V1.

Geçmişe dair tahmin ve eleştiri: modal + have + V3.

Özne işi yapan değil, işten etkilenen şeyse: be + V3.

who kişi, which şey, whose sahiplik, where yer; virgülden sonra that kullanılmaz.

Öznesi aynı iki cümle kısalır: etkense V-ing, edilgense V3, önce olduysa Having V3.

İsim sayılabilir mi, iki şey mi çok mu: nicelik kelimesini ismin türü seçer.

Bir cümle, isim yerine özne ya da nesne olur: what, whether, that, how.

Olumsuz ya da sınırlayıcı bir ifade başa gelince soru sırası kullanılır: Rarely have they …

Cevap parçada yazıyor: soru kökündeki anahtar kelimeyi parçada bul, o cümleyi ve bir sonrakini dikkatle oku.

“It can be inferred / suggests / implies”: parçada açıkça yazmayan ama ondan zorunlu olarak çıkan bilgi.

“Why …?” sorularının cevabı bir sebeptir; parçada because, since, due to ya da “This is because…” ile gelir.

Ana fikir parçanın hepsini kapsar: ne tek bir ayrıntıdır ne de parçanın söylemediği geniş bir iddia.

Yazarın ne kadar emin olduğu cevabı belirler: may, partly, not necessarily, some gibi temkin sözcüklerini izle.

it, this, these measures, the former: önceki cümlede neyi karşılıyor? Bir ifade paragrafta ne iş görüyor?

Beş cümleden dördü aynı konuyu aynı yönde sürdürür; biri konuya yakın ama başka bir şeyden söz eder.

Boşluk hem önceki hem sonraki cümleye bağlanmalı: gönderimleri (this, these, such) ve bağlaçları izle.

Önce ana cümlenin öznesini ve yüklemini bul; sonra bağlacı, zamanı ve kapsam kelimelerini (only, most, few) eşleştir.

Türkçe cümlenin sonundaki yüklemi ve başındaki özneyi eşleştir; ekleri (-se, -dığı için, -masına rağmen) doğru bağlaca çevir.

Eşdeğer cümle koşulu ve olay sırasını korumalı: unless = if … not, not until = only after, no sooner … than = hemen ardından.

Eşdeğer cümle iki bilgi arasındaki ilişkiyi korumalı: zıtlık zıtlık, sebep sebep, amaç amaç olarak kalmalı.

Eşdeğer cümle ne kadar emin olunduğunu ve kimi kapsadığını korumalı: may ≠ must, few ≠ some, only ≠ also.

Boşluktan sonraki satır bir cevaptır (evet / hayır, bir sebep, bir yöntem, bir miktar); boşluktaki soru tam bu cevabı istemeli.

Boşluk söylenene bir tepkiyse sonraki satırla uyuşmalı: “Exactly / I agree” onay, “Possibly” olasılık, “True, but…” itiraz ister.

Önceki satır bir soru sorar, sonraki satır cevaba tepki verir: doğru cevap hem soruyu yanıtlar hem de o tepkiyi mümkün kılar.